یك سبد روزمرگی با چاشنی عادت

حس نا شناخته ایست،

حضور كسی و منطق روزمره ام باعث شد كه تونباشی و حتی خیالت هم به قاعده وجدان، تعهد نباید باشد،

می بینی دلپذیر

گفته بودم منطق كه بیاید

تو می روی

بهرحال این شكم لعنتی با منطق سیر می شود.

انگیزه بقای نسل هم تحت تاثیر منطق است،

جالب است.

این میان كسی هم مقصر نیست؛

تو با این رفتارت دلپذیر می شوی

من باید منطقی باشم برای ادامه زندگی

رفتار تو وبرخوردت در منطق من جایی ندارد

(اما احساس مرا سرشار از نشاط وهیجان می كند)

تصمیم این می شود كه تو نباشی

وذهن من عاری شود از تمام تو

كه بنا بر قاعده گذر زمان و عرف و وجدان تعهد این معجزه اتفاق می افتد،

خیالت هم نبودكه خیالت بشود میوه ممنوعه من،

بگمانم دلیلی هم برای مرور تو نیست