من و این دوری...

شده دلت بخواد تلفنو برداری صداشو بشنوی و بگی و بخندی اما وقتی میخوای زنگ بزنی میبینی حرفی برای گفتن نداری... اما بترسی زنگ بزنه و دوباره باهاش قهر کنی ، به هر بهانه ناچیزی...

بیا باور کنیم تقصیر من و تونیست... میخوام باور کنم همه اش زیر سر این دوریه.. اینو میگم چون دوس دارم دلیلش این باشه..

بهت گفنم برو اما دارم از دوریت اشک میریزم... اما اینجا دلتنگ و منتظرم... فکر میکنم تا به حال فراموش کردن هیچکس اینقدر برام سخت نبوده... نه فراموشت نمیکنم... اصلا بیا از نو شروع کنیم... حسی که امروز داشتم و دوباره شروع بشه خنده های سابق مون...اقرار میکنم بهت وابسته شدم

لحظه جایی برای گفتن ...