لحظه جایی برای گفتن

چقدر تلخیهای نوشته شده دركتابها و چه حجم عظیمی

از ولنگاری آدمها را لمس می كنم،

پسری كه در اوج جوانی و طراوت

خسته است،

دختری كه تنها روزهایش را سپری می كند،

نمی دانم 

اما احساس می كنم از

ورای این دنیا هستم و قاطی شان نشدم

یواشكی این روزها را نگاه می كنم

حال دلم خوب شود،

درست است كه عشق اوج بی آلایشی است،

اما خودت ببین

كلاهت را قاضی كن

غرور باید داشته باشم كه مرد باشیم

پدیده اردیبهشتی

عزیز ترین كس روزهای اخر

عزیز جان

معصوم ترین

دلپذیر جان

كاش میان این همه خوبی بودی

من این روزها

بیش از هرچیز

نگران لبخند تو ام

نگران استواریت

میسر بودنت

نگرانم كه نكند حالت بی دلیل

یكهویی بگیرد

هعییییی

خدایت حفظ بدارد

دلم تنگ شود

برای همین چند وقت قبل

برای بودن حضور پدیده

برای قبل ترش حضور فرزند

وقبل ترش حضور ماه

می دانی چیست

گاهی می خواهم خودم را تلكه كنم

دلم عجیب لك زده برای انتخاب خرداد

برای ریسك حضور كسی

برای دیوانگی ها

برای5كیلومتر قدم زدن

برای افطاری هایمان

برای آشهای دونفره

برای لبخند حضور كسی