ماورای اینها

می دانی دلپذیر

آدمها دوتا اند

چقد بیزارم ازین تقسیم ها

اما ناگزیر، شاید بیشتر از دوتا هم باشند؛

عده ای برحسب لاجرم هم بر دل می شینند هم تمام هستی برحسب همین لاجرم هم بردلشان می شیند،

دنیا، انسان و...

اما عده ای دیگر نه

چنگی به دل نمی زنند!

حالی را خوب نمی كنند،

شوری را نمی آفرینند.

نهایت میان درك به اصطلاح منطقی وهوشمندانه شان محبوسند.

اینها هم هستند و بنا به قانون عشق

قانون دل

قانون...

باید نیست انگاریدشان!

اینها را باید رها كرد،

خواهی نخواهی رها هم می شوند.

شاید تمام فلسفه بودنشان تمایز همان لاجرم های دلپذیر باشد.

آخ كه چقد زیبا می كند دنیایت را

یكی از همین لاجرم ها.

می آید حالا یا بر دلت یا بر خاطرت یا برجانت چنان می شیند كه،

نان برتنور

طفل به مادر

مرید به مراد

عاشق به معشوق

لحظه جایی برای گفتن ...